SOWA OPAC : Miejska Biblioteka Publiczna im. M. Wańkowicza w Stalowej Woli

Book

In basket

rate

Wichrowe Wzgórza / Emily Brontë ; przełożyła Hanna Pasierska. - Warszawa : Prószyński Media : Ringier Axel Springer Polska, 2017. - 393, [7] stron ; 20 cm.

(Kolekcja Romantyczna ; 24)

Author

Brontë Emily (1818-1848) Autor Pasierska Hanna (tłumaczka) Tłumaczenie

Form of Work

Książki Proza

Demographic Group

Literatura angielska

Subject

Sieroty Szlachta Trójkąt miłosny Zemsta Yorkshire (Wielka Brytania ; hrabstwo)

Genre/Form

Powieść gotycka

Właściciel majątku Wichrowe Wzgórza, pan Eearnshaw, przyjeżdża do domu wraz z bezdomnym chłopcem, Heathcliffem, a własne dzieci prosi, by traktowały go jak brata. Heathcliff i córka pana Eearnshawa, Catherine, wydają się dla siebie stworzeni, lecz ich rodząca się miłość okazuje się niezwykle niszcząca. Dorastając, Heathcliff nie czuł się w pełni akceptowany, jako dorosły mężczyzna pragnie zemsty, a ta determinuje życie jego, a także następnych pokoleń. Yorkshire – miejsce akcji – ma mroczny charakter, który przenika całą powieść.

zob. w.bibliotece.pl

Availability:

Wypożyczalnia Główna (ul. Popiełuszki 10)

There are copies available to loan: sygn. W-lit.ang. (1 egz.)

Reviews:

Taaa klasyka, można by rzec. Ta piękna klasyka, można by dodać, bo cóż innego napisać o książce, którą zawsze zachwycam się na nowo. Na nową ją też za każdym razem odkrywam i poznaję. Na nowo w nią wchodzę i odczuwam. Temat klasyki literatury powraca co jakiś czas, a o „Wichrowych wzgórzach” jest teraz głośno z racji najnowszej ekranizacji.
A co o nich wiemy? „Wichrowe wzgórza” to powieść „stara”, osadzona w scenerii XVIII-wiecznej codzienności angielskiej. (...) Niby nic urzekającego, jednak jest w niej coś, co przyciąga czytelnika. Personalia bohaterów, ich związki i charaktery, czy zaciekłość, która burzy nie jedno uczucie. A do tego miłość, która nie zawsze bywa tą szczęśliwą. Miłość, która wywołuje łzy, pustkę i samotność.
Ale zacznę od początku.
„Wichrowe wzgórza" pojawia się w kontekście miłości, co może niektórych odstręczyć. To nie jest romans, nadmienię. To coś zupełnie innego – to dramat społeczny wyzbyty konwencjonalności. Obraz miłości, jaki jawi się na naszych oczach stanowi komplikację dla wielu bohaterów. Miłość niszczy ludzi i choć powinna uwznioślać, staje się impulsem do złego. Cierpienie, zdrada, żądza zemsty czy choćby samotność, to tylko niektóre namiętności bohaterów. Pokuszę się o stwierdzenie, ze Bronte stworzyła postacie, które trudno polubić jednoznacznie. Trudno też nie współodczuwać ich emocji. Czytasz i choć nie chcesz stać się literackim Heathcliffem, czy snującą opowieść, Ellen Dean, to jednak łamią się w tobie wszelkie opory. Emily Bronte tak precyzyjnie nakreśliła fabułę i tak zmyślnie ją poprowadziła, że czytasz i stajesz się kimś odrealnionym.
Wiatry wieją.
Łzy ciekną po policzkach.
Serce boli.
Zimne ręce pierzchną od wiatrów.
W „Wichrowych wzgórzach” współczujesz każdemu. Nawet główny bohater, pan Heathcliff, gbur i prostak z pozoru, ma w sobie wielką głębię pokory i wdzięczności. Ellen, służąca i kucharka jednocześnie, która próbuje stanąć obok tego wszystkiego, co się wokół niej dzieje, niewidzialną nicią pęta ci duszę. Tak jest niemalże z każdym, kto pojawia się na kartach powieści.
Powieść, która ukazała się w 1847 roku tematycznie wykraczała poza swoje czasy. Bronte pisała odważnie, dobrze i jakże głęboko. Jej powieść – jedyna w dorobku – stała się klasykiem samym w sobie. Kobieta, której codzienność ograniczała się do plebanii Haworth, położonej na kompletnym odludziu w zachodnim Yorkshire, była mdła i monotonna, dlatego jej wyobraźnia ujmuje. Jej wyobraźnia wykraczała poza widoczny horyzont widziany każdego dnia. To ktoś, kto stworzył sobie inny świat i nadał mu cechy tego, który był realnym.
Jednak to wydanie „Wichrowych Wzgórz” tłumaczone przez Jerzego Łozińskiego jest przegadane. Ta publikacja podczas czytania tworzy w głowie mentalny chaos, a od nadmiaru użytych słów, staje się nieskładna i nieciekawa. Przykro to pisać, lecz oryginalny tekst książki wzięła na warsztat tłumaczenia także pani Janina Sujkowska i ten jest majstersztykiem. Ten jest klasyką przez duże K., którą trudno przerwać w trakcie czytania.
„Wichrowe wzgórza” KONIECZNIE, NON STOP od nowa i od nowa.
Tłumaczenie – wybierz sam, bo na półkach księgarń znajdziesz wiele jej wersji i okładek. Czytaj i oceniaj. Czytaj i delektuj się jej pięknem i plastycznością. Czytaj i przenoś się w literacką fikcję, bo warto. Czytaj ciągle i wszędzie. Szukaj podtekstów, spojrzeń i słów, które ci wcześniej umknęły, a które teraz wyłapujesz. Czytaj i marz...
„Wichrowe wzgórza” to niesamowita powieść. Wyjątkowa i szczególna.
„Wichrowe wzgórza” jedna z najlepszych, jakie mogą się trafić.
Perełka literatury.